Van Dormael kreeg de Caméra d’Or voor dit alom geprezen debuut. Op een speelse, maar ook pakkende wijze laat hij ons kennismaken met Thomas, een oude man wiens kinderdromen in desillusies geëindigd zijn. Op een vloeiende manier, geholpen door de muziek, wipt de film heen en weer tussen Thomas als tiener, als dertiger en als bejaarde. Van Dormael vertelt met een sterke visuele flair een verhaal over vervlogen hoop en identiteitsverlies, maar ondanks die thematiek is de film nooit terneergeslagen.