facebook instagram twitter
X

Votre don fait vivre le cinéma !
Uw gift brengt film tot leven!

Ter afsluiting van het Cineclubseizoen hebben Patrick Duynslaegher en Hugues Dayez vier films geselecteerd waarin het individu geobserveerd wordt onder druk van kafkaëske instellingen of van barbaarse chaos. In Garde à vue vertolkt Michel Serrault op een briljante wijze een man die ondervraagd wordt door een verbeten inspecteur over een vermoedelijke dubbelmoord waarvan hij wordt verdacht. In Ophanging volgt Oshima een veroordeelde die de wettelijke en irrationele rituelen van de doodsstraf ondergaat. Tot slot tonen Bergman en Truffaut in Schaamte en Le Dernier métro hoe mensen zich in oorlogstijden proberen aan te passen, tussen waardigheid en schaamte.

Aurore Clément was eerst een succesvol model maar toch heeft ze kunnen beletten dat haar filmcarrière bepaald werd door haar uiterlijk en de mode.
Sinds het aangrijpende en tragische personage in Lacombe Lucien van Louis Malle uit 1974, brengt de actrice haar gevoeligheid over naar Franse, trans-Alpijnse, Duitse, Zwitserse of nog Belgische films. Veel filmmaaksters kozen om met haar samen te werken, soms als alter ego, dan weer als moederfiguur: Chantal Akerman, maar ook Anne-Marie Miéville, Laetitia Masson, Claire Denis, Anne Théron… Door haar samenwerkingen met regisseurs als Monicelli, Montaldo, Risi, Petri, Del Monte en Bolognini, legde ze ook een opmerkelijk Italiaans parcours af. In Frankrijk hebben Boisset, Schoendoerffer, Serge Gainsbourg, Chatiliez, Rappeneau, Chabrol en Ozon… haar hoofdrollen gegeven of rekenden ze op haar aantrekkingskracht om bijrollen rijker te maken. In België werd ze, naast zes samenwerkingen met de auteur van Les Rendez-vous d’Anna, gewaardeerd door Marian Handwerker en Harry Kümel.
Op 10 en 11 april verwelkomen CINEMATEK, Flagey en het Centre du Cinéma et de l’Audiovisuel (CCA) Aurore Clément in Flagey. Voor deze gelegenheid komt Les Rendez-vous d’Anna in een recent gerestaureerde versie uit en kan u in Studio 5 een aantal van haar prachtige vertolkingen (her)ontdekken op groot scherm.


Een halve eeuw geleden werd er in de straten van Parijs met kasseien gegooid en liet de jeugd van zich horen. De impact van mei ‘68 blijft aanzienlijk: voor de zeden, de positie van de vrouw in de samenleving, de mode, de seksualiteit, de (tegen)cultuur en zoveel andere dingen die nu banaal lijken maar die toen nog moesten worden veroverd. Op sommige vlakken is er trouwens nog altijd veel werk aan de winkel…
De revolte bleef niet alleen beperkt tot de Franse hoofdstad. In de jaren zestig veranderden de betogingen, de onrest op de campussen en de moddervelden van de grote Amerikaanse rockfestivals ook de mentaliteit van een hele Angelsaksische generatie.
We tonen enkele films die deze tijdsgeest oproepen en die laten zien dat sommige beloften zijn nagekomen, utopieën niet zijn verwezenlijkt, doelstellingen zijn ontspoord en, uiteindelijk, dat we van sommige ideeën ook in de 21ste eeuw nog iets kunnen leren.
Aki Kaurismäki is een van die filmmakers voor wie - een + waard is.
Sinds zijn eerste films met zijn broer Mika tot zijn meest recente The Other Side of Hope heeft de Finse regisseur altijd de zwaksten van de hedendaagse wereld geobserveerd: werklozen, daklozen, migranten… Geconfronteerd met een maatschappij die hen verplettert of opzij duwt, nemen zijn antihelden een romantische houding aan: verraad jezelf niet, ongeacht de prijs die je ervoor moet betalen. Maar Kaurismäki heeft vooral een stijl opgelegd, waarbij al het overbodige uit het beeld, geluid, dialoog of beweging meedogenloos geëlimineerd wordt om enkel een essentieel menselijke intensiteit te behouden.
Een cinema die de erfenis van Bresson verraadt, ontregeld door een koude, typische Scandinavische humor en vleugjes jukebox rock.
Benoît Mariage heeft in Benoît Poelvoorde de ideale vertolker gevonden. Van film tot film wist de regisseur hoe hij deze ardonische ader moest gebruiken zonder daarbij de verzachtende menselijke omstandigheden te verwaarlozen.
De twee Benoîts, allebei afkomstig uit Namen, begonnen hun samenwerking met de korte film Le Signaleur, waarin Poelvoorde Olivier Gourmet als tegenspeler heeft.
In Les Convoyeurs attendent, hun eerste langspeelfilm samen, speelt de acteur de rol van een gefrustreerde vader die zijn zoon tiranniseert in het vooruitzicht van het breken van een banaal record. Deze fictiefilm is geïnspireerd door bepaalde personages ontmoet tijdens het filmen van afleveringen van Strip Tease waarvan Mariage regelmatig regisseur was.
Cowboy observeert een journalist wiens roem voorbij is. Hij probeert opnieuw de voorpagina’s te halen door een oud gijzelingsverhaal te recycleren.
In Les Rayures du zèbre speelt Benoît Poelvoorde de scout van een Europese voetbalclub. Zijn job: zoeker van "zwart goud" of recruiter van jonge Afrikaanse talenten die door zijn handel eenvoudige goedkope koopwaar zijn geworden.

De viering van 50 jaar steun aan de Belgische film wordt voortgezet, vooral in Flagey waar het programma dit kwartaal bijzonder rijk is met een handvol mijlpalen uit het aanbod fictie, documentaire en korte films.
Een initiatief van het Centre du Cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles.
Een partnership met Flagey en Bozar.


Even de tijd nemen om na te denken over cinema en de stijl van de grote filmmakers te bestuderen, louter om het filmplezier aan te wakkeren: dat is wat de lessenreeks ‘Een Film onder de loep’ van Wouter Hessels (NL) en Olivier Lecomte (FR) in aanbieding heeft.