De filmexperten van de Cine Club hebben drie gitzwarte parels gekozen, typisch voor de Franse film van de jaren vijftig, een gouden tijdperk voor de Franse filmproductie: La Traversée de Paris (met de beroemde scène tussen de driehoek Bourvil, De Funès en Gabin) en twee klassiekers uit de polar en série noire: Razzia sur la chnouf en Les Diaboliques. De respectievelijke auteurs hebben dit met elkaar gemeen: Autant-Lara, Decoin en Clouzot vertegenwoordigden een cinema ‘made in France’ die de nouvelle vague ten grave wilde dragen.
Die nouvelle vague is vertegenwoordigd door Jean-Luc Godard en Bande à part - Quentin Tarantino noemde zijn productiemaatschappij naar die film. Om maar te zeggen in welke mate de auteur van Pulp Fiction deze atypische polar en zijn beroemde auteur bewonderd.
De Angelsaksische zevende kunst is present met twee suspensefilms die van toon en tijdperk zeer verschillen: The 39 Steps van de meester ter zake Alfred Hitchcock en Carlito’s Way van de virtuoos van het ‘Nieuwe Hollywood’, Brian De Palma.
Exclusief voor België loopt in het Museum van Elsene een retrospectieve over Robert Doisneau, de beroemde fotograaf van De Kus bij het stadhuis. Ter gelegenheid van die tentoonstelling stelt Studio 5 - Flagey een filmcyclus voor, opgesteld in overleg met de dochter van de kunstenaar, Francine Deroudille. De cyclus belicht de thema’s, denkbeelden en sfeer van de tentoongestelde werken vanuit verschillende invalshoeken.
---
Korting op vertoon van uw ROBERT DOISNEAU ticket uit het Museum van Elsene en omgekeerd. Niet cumuleerbaar met andere kortingen.
Cuba, China en Albanië: enkele onuitgegeven documentaires nodigen dit kwartaal uit om te reizen. Een reis door de tijd en ruimte: Cuba, rouges années evoceert de eerste jaren van de Cubaanse revolutie onder Castro en Chine 87, Les Autres het dagelijkse leven in het China van de jaren 1980.
Vervolg van de Dardennes-retrospectieve, met drie meesterwerken uit het eerste decennium van de 21ste eeuw. Drie films die draaien rond de aanvaarding van verantwoordelijkheid, met aandoenlijke personages die dreigen kopje onder te gaan en van wie je vurig hoopt dat ze het redden.
Le Fils (2002) en L'Enfant (2005) gaan ondanks hun titel vooral over vaders, een vader (Olivier Gourmet) die worstelt met innerlijke demonen en met het gemis van zijn overleden zoon, en een vader (Jérémie Renier) die zelf nog een kind is en zichzelf en zijn gezin hopeloos in de nesten werkt.
Le Silence de Lorna (2008), dat afdaalt in de hel van de schijnhuwelijken, is opnieuw 'vintage' Dardenne maar toont ook een evolutie: een minder rusteloze camera, een meer doorwrocht scenario en zelfs een streepje Beethoven. De Albanese hoofdrolspeelster Arta Dobroshi is een revelatie en toont samen met een ontroerende Renier nog maar eens wat voor schitterende acteursregisseurs de broers zijn.
Hitler’s Reign of Terror, de verloren gewaande film die een paar jaar geleden herontdekt werd door het Koninklijk Filmarchief, was de eerste maar niet de laatste film die voor Hitler waarschuwde. Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog draaide Charlie Chaplin de snedige satire The Great Dictator. Ernst Lubitsch volgde twee jaar later met To Be or Not to Be, over een theatergezelschap in het door de nazi’s bezette Warschau. We vervolledigen dit programma met Molokh, de aparte kijk van Aleksandr Sokoerov op Hitler tijdens diens verblijf in Berchtesgaden in de aanloop van de Slag om Stalingrad.
Even de tijd nemen om na te denken over cinema en de stijl van de grote filmmakers te bestuderen, louter om het filmplezier aan te wakkeren: dat is wat de lessenreeks ‘Een Film onder de loep' van Wouter Hessels (NL) en Olivier Lecomte (FR) in aanbieding heeft.
De film waarover de lezing gaat, wordt om 17:30 vertoond.
Maandelijkse afspraak in Studio 5: Film Fest Gent stelt films in nationale avant-première voor.
Toegegeven, niet alle 22 films die Fritz Lang tijdens zijn Amerikaanse periode maakte, zijn meesterwerken, maar als geen ander wist de maker van expressionistische mijlpalen als Metropolis en M zijn esthetiek en thematische voorkeuren binnen te smokkelen in Hollywoodfilms die bedoeld waren als puur entertainment.
Fury (1936), Langs eerste Engelstalige film, was meteen een hoogtepunt en verkent, zoals alle Lang-films, de donkere hoeken van de menselijke psyche. Het personage van Spencer Tracy, op het nippertje aan een lynchpartij ontsnapt, broedt op wraak en dreigt zich te verlagen tot het niveau van zijn would-be killers. The Woman in the Window (1944) is een heerlijke film noir - Lang specialiseerde zich in de VS toch vooral in thrillers - waarin een Edward G. Robinson valt voor de "sireneroep van het avontuur" in de aanlokkelijke gedaante van Joan Bennett. Clash by Night (1952) is meer een kitchen sink drama, maar dan gefilmd als een film noir. Ook hier zoomt Lang in op de gevaarlijke onderstromen in de menselijke relaties.
De mooist ogende en klinkende film (die soundtrack van Miklós Rózsa!) uit Langs hele carrière is misschien de psychologische thriller The Secret Beyond the Door (1948), een soort update van de Blauwbaard-mythe. Naar het eind toe van zijn Hollywoodcarrière maakte Lang ook nog de gotische avonturenfilm Moonfleet (1955), gesitueerd in het Cornwall van eind achttiende eeuw. Het is Langs enige film in scope, een formaat dat hij alleen geschikt achtte voor "slangen en begrafenissen", maar waarmee hij toch weer een pareltje van mise-en-scène aflevert.
Stilte, in zijn mystieke, fysieke of geestelijke dimensie, is een bron van inspiratie voor talrijke regisseurs, zoals Bergman, Melville en de gebroeders Dardenne.
Archie Shepp, de headliner van het Brussels Jazz Festival, heeft ook zijn plaats in het geheugen van de Belgische film. Inderdaad, voor Just Friends, een film over de Amerikaanse droom van een Antwerpse jazzmuzikant op het einde van de jaren vijftig, had Marc-Henri Wajnberg aan de Amerikaanse saxofonist gevraagd om de solo’s van de protagonist te spelen, onder de muzikale leiding van Michel Herr.
Het festival stelt ons ook in staat om het prachtige en recente eerbetoon van de film aan de jazz te hernemen: Django van Étienne Comar, met jazz als de muziek van de vrijheid die de nazilaars trotseert.
De sacrale composities van de Est Arvo Pärt behoren tot de populairste muziek van de tweede helft van de 20e eeuw. Vooral de jongste vijftien jaar duikt zijn werk in veel films op. Hoewel hij als jong componist nog originele filmmuziek geschreven heeft, gebruiken regisseurs vooral zijn bestaande klassieke composities.
Naar aanleiding van het Arvo Pärt-weekend in Flagey presenteren we u een reeks films die gretig putten uit diens werk, van uiteenlopende regisseurs als Nanni Moretti tot Terrence Malick.
In het kader van Piano Days worden twee stille films op piano begeleid: het onbetaalbare Seven Chances van én met Buster Keaton en La Bohème van King Vidor. Met zijn evocatie van het kunstenaarsbestaan in Quartier Latin sluit die laatste film aan bij een thema uit de Doisneau-tentoonstelling in het Museum van Elsene.