X

Votre don fait vivre le cinéma !
Uw gift brengt film tot leven!

David Lamelas
Sinds de jaren 1960 is David Lamelas (Buenos Aires, 1946) een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de hedendaagse kunst in Argentinië. Hij gaf de avant-garde in zijn land mee vorm door met zijn sculpturale praktijk een radicale weg in te slaan; in zijn films, installaties en foto’s zou hij tijd en ruimte op een bijzondere manier behandelen. Sinds zijn deelname aan de Biënnale van Venetië in 1968, waar hij Marcel Broodthaers ontmoette, en Anny De Decker van galerij Wide White Space, en aan Documenta 5 in 1972, wordt zijn werk vaak tentoongesteld in tal van instellingen in Europa en Amerika, dit jaar bijvoorbeeld nog op Documenta 14 (Athene en Kassel). Zijn werk maakt deel uit van de collecties van het Metropolitan Museum of Art en MoMA in New York, van Tate Gallery, en van het MOCA in Los Angeles.


Met micro butgetten draait Matías Piñeiro (Buenos Aires, 1982) films die de banden tussen cinema, literatuur en theater verkennen. Met amper zes, relatief korte films op zijn actief is hij reeds een van de meest veelbelovende hedendaagse regisseurs. Een te ontdekken talent waarvan CINEMATEK zowel het in België onvertoonde werk presenteert, als een uitgebreide en boeiende carte blanche die zijn grote liefde voor film weerspiegelt. We treffen er invloedrijke Argentijnse filmmakers (Hugo Santiago, Leopoldo Torre Nilsson), sleutelcineasten (Jean Renoir, Chantal Akerman), favoriete films (Dance, Girl, Dance van Dorothy Arzner, La caida van Torre Nilsson) en natuurlijk ook amoureuze quid pro quo’s (Le Quadrille van Guitry), komedies (Sylvia Scarlett van Cukor) en theateradaptaties (King Lear van Godard). Matias Piñeiro komt naar CINEMATEK op 04.11 en op 05.11 voor ontmoetingen met het publiek en op 06.11 voor een studiedag.


Paul Sharits
Filmmaker Paul Sharits (Denver, 1943 - Buffalo, 1993) volgde een schildersopleiding. Hij is vooral bekend als een van de figuren van de ‘structurele film’, aan de zijde van Tony Conrad, Hollis Frampton en Michael Snow. Sharits manipuleerde de pellicule direct en combineerde schilderkunst en film op een meesterlijke manier. Hij maakte niet-narratieve, abstracte films, de zogenaamde flicker films. De films inspireren zich op de textuur van schilderkunst en visuele vormgeving - het gaat eerder om licht, kleur en visuele textuur dan om camerawerk en montage. Sharits werk, zowel projecties als installaties, werd getoond op tal van plekken in de Verenigde Staten en Europa: festivals, galerieën, kunstcentra en musea.