facebook instagram twitter
X

Votre don fait vivre le cinéma !
Uw gift brengt film tot leven!

ARTISTS IN FOCUS

MARCO BELLOCCHIO

04.12 > 28.02


In samenwerking met Festival du Cinéma Méditerranéen de Bruxelles, Bozar, Flagey, Cinemien.


Na een opgemerkte passage op het laatste Filmfestival van Cannes komt Marco Bellocchio op 04.12 in BOZAR zijn nieuwste film, Fai bei sogni, voorstellen. De dag daarna, op 05.12, is hij in CINEMATEK om de restauratie van I pugni in tasca (Fists in the Pocket) - een van zijn beste films - te presenteren. En op 06.12 geeft hij in FLAGEY een masterclass en presenteert hij Sangue del mio sangue (2015), die nog niet werd uitgebracht in België. Voor FLAGEY de gelegenheid om een aantal van zijn films opnieuw uit te brengen, voor CINEMATEK om een hommage aan Bellocchio te brengen.

+ Meer weten


Na theaterstudies in Milaan en filmstudies aan het Centro Sperimentale di Cinematografia in Rome regisseert Marco Bellocchio in 1965 zijn eerste speelfilm: I pugni in tasca. Het is een verontrustende, boze film die op een opmerkelijk manier de spanningen vat die zich tijdens de adolescentie voordoen tussen doods- en levensdrift - en die tegelijk het keurslijf van de familie aan de kaak stelt. De internationale kritiek prees de film onmiddellijk en zag in Bellocchio een van veelbelovendste talenten van de Italiaanse cinema. Bellocchio brak met neorealistische geplogenheden en creëerde verwarrende en geëngageerde films, die de hoofdpijlers van de Italiaanse samenleving snoeihard aanpakten: de kerk en het katholieke onderricht (Nel nome del padre, 1971), de familie (Salto nel vuoto, 1979) en het leger (Marcia trionfale, 1976). In de jaren 1980 laat Bellocchio voor enige tijd de maatschappijkritiek varen voor meer intieme en subversieve films: Diavolo in corpo uit 1986, die voor schandaal zorgt in Cannes, met name dankzijn een niet-gesimuleerde fellatio; en La visione del sabba (The Sabbath) uit 1988, die het bovennatuurlijke mengt met expliciete erotiek. Tijdens het daaropvolgende decennium maakt Bellocchio nog een paar diepgravender films zoals de uitgepuurde La balia (The Nanny) uit 1999. De film, een bewerking van een novelle van Luigi Pirandello, plaatst een moeder die niets lijkt te voelen voor haar pasgeborene tegenover een verpleegster die geduldig een emotionele band opbouwt met het kind. L'ora di religione (Il sorriso di mia madre) uit 2002 is opnieuw een protestfilm, waarmee Bellocchio openlijk het religieus obscurantisme aanvalt. Daarop kaart hij twee donkere momenten uit de geschiedenis van het moderne Italië aan: de zogenaamde anni di piombo of 'loden jaren' en de moord op de politicus Aldo Moro door de Rode Brigades in Buongiorno, notte (2003) en, in Vincere (2009), het aan de macht komen van Mussolini. Na Sangue del mio sangue uit 2015 (een in België onuitgegeven film die in FLAGEY wordt getoond) draait Bellocchio Fai bei sogni, het tragische en intieme verhaal van een kind dat zijn moeder in raadselachtige omstandigheden verliest. Deze eenvoudige en ontroerende film is de voorlopige kroon op het werk van één van de laatste meesters, - samen met Ermanno Olmi, - uit de hoogtijdagen van de Italiaanse cinema. CINEMATEK stelt voor om een aantal mijlpalen uit dat radicale en bijzondere oeuvre te komen (her)ontdekken.

Zie ook: Bellocchio @ Flagey