facebook instagram twitter
X

Votre don fait vivre le cinéma !
Uw gift brengt film tot leven!

CLASSICS & ANTHOLOGIES

MICHAEL CIMINO

03.01 > 23.01


Michael Cimino, die op 2 juli overleed, laat een klein en controversieel oeuvre na. Feit is dat de cinema er vandaag anders zou hebben uitgezien zonder deze sleutelfiguur van New Hollywood. Een hommage aan de man achter The Deer Hunter en Heaven’s Gate.


Voor de enen was hij de Orson Welles van zijn generatie, voor anderen een eigenheimer die mee voor de ondergang van New Hollywood gezorgd heeft. Het blijft onweerlegbaar dat in de tweede helft van de jaren 1970 Cimino even op het schild werd geheven als de koning van Hollywood. Een paar jaar later werd hij er ongenadig afgekogeld.
Zijn carrière was een decennium eerder veeleer rustig begonnen. De in 1939 geboren Cimino werkte aanvankelijk in de publiciteitswereld: als grafisch ontwerper, later als regisseur van reclamespots. Begin jaren 1970 verhuisde hij naar Hollywood om als scenarist aan de slag te gaan. Dat lukte vrij snel. Zo schreef hij mee aan de dystopische sciencefictionfilm Silent Running en de tweede Dirty Harry-film Magnum Force. Met deze laatste leerde hij Clint Eastwood kennen die hij kon strikken voor de hoofdrol in Thunderbolt and Lightfoot, een buddy roadmovie met ook Jeff Bridges.
Vier jaar later, in 1978, zou Cimino, een van de uithangborden worden van New Hollywood, de (relatief) jonge Turken die de Amerikaanse cinema in de jaren 1970 een schop onder de kont gaven. Dat dankte hij aan The Deer Hunter, een van de eerste films die de Vietnamoorlog durfde te bekritiseren. Hij werd bekroond met vijf Oscars waarvan twee voor Cimino (Beste Film, Beste Regie). De film was een pak duurder dan begroot, maar omdat hij een succes aan de kassa was, werd het Cimino vergeven.
Dat was niet het geval toen de regisseur twee jaar later zijn budget nog veel sterker overschreed voor Heaven’s Gate. Deze lyrisch-epische western was zo’n commerciële flop dat hij verantwoordelijk werd geacht voor het faillissement van filmstudio United Artists. De film werd ook neergesabeld door de critici. De negatieve reacties waren ingegeven door Cimino’s experimenten met de verhaalstructuur en zijn ongewone mise-en-scène. In de loop der jaren is de status van de film echter gegroeid en hij wordt nu gezien als een uiterst gedurfd meesterwerk.
Cimino zou nooit meer dezelfde vrijheid krijgen en het was telkens een moeilijke strijd om een film gefinancierd te krijgen. Toch zou hij het blijven proberen. The Year of the Dragon was een knallende misdaadfilm, in The Sicilian portretteerde hij Salvatore Giuliano, de outlaw die probeerde om Sicilië onafhankelijk te maken van Italië, Desperate Hours was een remake van de gelijknamige film noir van William Wyler en het twintig jaar oude The Sunchaser bleek uiteindelijk Cimino’s laatste film. De lijst met projecten die in de loop der jaren niet van de grond kwamen, waaronder een biopic over Eddy Merckx, is véél langer dan Cimino’s filmografie, die slechts zeven eenheden telt. Maar dat was wel voldoende om een blijvende stempel te zetten op de Amerikaanse cinema van het laatste kwart van de vorige eeuw.