Naar aanleiding van het Carlos Saura hommage-colloquium aan de ULB op 23 en 24 oktober, organiseren CINEMATEK en FLAGEY in samenwerking met de Filmoteca Española een uitgebreide retrospectieve van het werk van een van Spanjes grootste regisseurs.
De filmografie van Carlos Saura is buitengewoon rijk en divers (een veertigtal films in een halve eeuw). Zijn faam en prestige verbleken niet bij die van die andere grote regisseur uit Aragon, Luis Buñuel, voor wie hij veel bewondering heeft en die hij als voorbeeld beschouwt. En toch steunt die bekendheid hoofdzakelijk op een handvol films, terwijl het overgrote deel van Saura's oeuvre onbekend, en voor een deel zelfs, onbemind blijft. Wie « Saura » zegt, denkt wellicht aan La caza, Cria cuervos, Mamá cumple cien años en Ay Carmela! en in het algemeen aan diens 'muziekfilms' (die eigenlijk erg verschillen van elkaar), maar wat met Peppermint frappé, El jardin de las delicias, La prima Angélica, Elisa vida mia... of recenter Taxi, Tango of Goya en Burdeos?
De programmatie volgt, in de mate van het mogelijke, de chronologie van Saura's filmografie en laat zo toe om een traject te ontdekken, dat wordt gekenmerkt door continuïteit en breuken, en een confrontatie tussen koppige obsessies en een creatieve filmische zoektocht. Onze cyclus begint met twee verrassend uiteenlopende films. Los golfos (1962), een aan het Italiaans neo-realisme schatplichtig portret van jonge delinquenten, heeft weinig uitstaans met de ambitieuse kostuumfilm Llanto por un bandido (1964), in de eerste plaats een stervehikel voor Lino Ventura, Lea Massari en Franciso Rabal. La caza is de ons welbekende meesterzet en bovendien de film waarin Saura zijn indirecte (zowel metaforisch als symbolisch) manier om het hedendaagse Spanje te tonen, ondanks het juk van de censuur, op punt stelt. Saura's oeuvre is geëngageerd, maar nooit militant. De films die hij draaide tot aan het einde van Franco's regime zijn geen politieke films. De portretten of situaties die Saura schetst overstijgen hun sociale of historische context en zijn veel meer een verbeelding van een persoonlijk wereldbeeld, tussen herinnering en fantasmes, alsook denksporen over het menselijk geheugen (opvallend aanwezig in El jardin de las delicias en in La prima Angélica). Cria cuervos (1975) was een groot succes dat de regisseur toeliet twee 'moeilijke' films te maken. In Elisa vida mia (1977) opteert Saura voor het narratieve experiment als hij de grenzen tussen subjectieve en objectieve realiteit laat vervagen. Met Los ojos vendados (1978) probeert hij onuitspreekbare folterervaringen te verwoorden. Mama cumple cien anos (1979) kan gezien worden als een creatieve remake van Ana y los lobos, met Geraldine Chaplin in haar laatste grote 'sauriaanse' rol. Deze film vormt het orgelpunt van een periode waarna Saura drie sporen ontwikkelt. Hij legt zich toe op literaire verfilmingen, een genre waar hij een persoonlijke flamencotoets aan toevoegt (Bodas de sangre, Carmen, El amor brujo, ...). Daarnaast maakt hij films waarin muziek een centrale rol bedeeld krijgt. Dit zijn zowel narratieve fictiefilms (Tango) als presentaties van artiesten die de diversiteit van een bepaald genre illustreren (flamenco, fados, ...). En er zijn natuurlijk ook de biopics die worden gekenmerkt door afwisseling qua onderwerp en historische context (Antonieta, La noche oscura, Goya en Burdeos, ...), alsook — en vooral — qua esthetische vormgeving. Hiernaast levert Carlos Saura ook films af als Dulces horas (1982), Taxi (1996) en El séptimo dia (2004), die allen refereren aan vroeger werk.
- Robin Lefere
Op maandag 5 oktober kan u om 19:00 terecht in onze Ledouxzaal voor een lezing in het Frans van Robin Lefere over Carlos Saura.
In samenwerking met SCC, ULB, Instituto Cervantes, Filmoteca Española, Spaanse ambassade, Aragon.
ZIE OOK: cyclus Carlos Saura in FLAGEY.
De programmatie volgt, in de mate van het mogelijke, de chronologie van Saura's filmografie en laat zo toe om een traject te ontdekken, dat wordt gekenmerkt door continuïteit en breuken, en een confrontatie tussen koppige obsessies en een creatieve filmische zoektocht. Onze cyclus begint met twee verrassend uiteenlopende films. Los golfos (1962), een aan het Italiaans neo-realisme schatplichtig portret van jonge delinquenten, heeft weinig uitstaans met de ambitieuse kostuumfilm Llanto por un bandido (1964), in de eerste plaats een stervehikel voor Lino Ventura, Lea Massari en Franciso Rabal. La caza is de ons welbekende meesterzet en bovendien de film waarin Saura zijn indirecte (zowel metaforisch als symbolisch) manier om het hedendaagse Spanje te tonen, ondanks het juk van de censuur, op punt stelt. Saura's oeuvre is geëngageerd, maar nooit militant. De films die hij draaide tot aan het einde van Franco's regime zijn geen politieke films. De portretten of situaties die Saura schetst overstijgen hun sociale of historische context en zijn veel meer een verbeelding van een persoonlijk wereldbeeld, tussen herinnering en fantasmes, alsook denksporen over het menselijk geheugen (opvallend aanwezig in El jardin de las delicias en in La prima Angélica). Cria cuervos (1975) was een groot succes dat de regisseur toeliet twee 'moeilijke' films te maken. In Elisa vida mia (1977) opteert Saura voor het narratieve experiment als hij de grenzen tussen subjectieve en objectieve realiteit laat vervagen. Met Los ojos vendados (1978) probeert hij onuitspreekbare folterervaringen te verwoorden. Mama cumple cien anos (1979) kan gezien worden als een creatieve remake van Ana y los lobos, met Geraldine Chaplin in haar laatste grote 'sauriaanse' rol. Deze film vormt het orgelpunt van een periode waarna Saura drie sporen ontwikkelt. Hij legt zich toe op literaire verfilmingen, een genre waar hij een persoonlijke flamencotoets aan toevoegt (Bodas de sangre, Carmen, El amor brujo, ...). Daarnaast maakt hij films waarin muziek een centrale rol bedeeld krijgt. Dit zijn zowel narratieve fictiefilms (Tango) als presentaties van artiesten die de diversiteit van een bepaald genre illustreren (flamenco, fados, ...). En er zijn natuurlijk ook de biopics die worden gekenmerkt door afwisseling qua onderwerp en historische context (Antonieta, La noche oscura, Goya en Burdeos, ...), alsook — en vooral — qua esthetische vormgeving. Hiernaast levert Carlos Saura ook films af als Dulces horas (1982), Taxi (1996) en El séptimo dia (2004), die allen refereren aan vroeger werk.
- Robin Lefere
Op maandag 5 oktober kan u om 19:00 terecht in onze Ledouxzaal voor een lezing in het Frans van Robin Lefere over Carlos Saura.
In samenwerking met SCC, ULB, Instituto Cervantes, Filmoteca Española, Spaanse ambassade, Aragon.
ZIE OOK: cyclus Carlos Saura in FLAGEY.