X

Votre don fait vivre le cinéma !
Uw gift brengt film tot leven!

De breedgeschouderde lichaamsbouw, ruwe stem en tronie om spiegels mee te breken maken meteen duidelijk dat Lee Marvin niet op het scherm verschijnt als de grote verleider. De dertig jaar geleden overleden karakteracteur evolueerde van brute handlangers en sadistische moordenaars naar heldhaftiger en rechtschapener rollen, al zijn het vooral zijn bad guys die in het populaire herinnering blijven rondhangen.

Sommige films moet je gezien hebben. CLASSICS is een vrije verzameling mijlpalen en meesterwerken met mythische personages aan beide kanten van de camera. Referentiepunten. Natuurlijk valt er te discussiëren over hun specifieke kwaliteiten, maar niet over het feit dat ze deel zijn gaan uitmaken van een algemeen cultuurgoed. Ze doen als verzameling meer dan voorbeelden stellen of een standaard bepalen: ze maken de dialoog over cinema mogelijk.


Van juni 2017 tot en met juni 2018, ter gelegenheid van de 50ste verjaardag van de Centre du Cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles (de Franstalige tegenhanger van het VAF), stellen we u voor een selectie films te (her)ontdekken die allen de geschiedenis van de Franstalige Belgische cinema hebben bepaald. Iedere vertoning wordt ingeleid door een gast (regisseur, producent, acteur of actrice,...) die aan de film meewerkte en gevolgd door een receptie.


Als je de Franse film moet samenvatten in twee figuren, schreef Paul Vecchiali in 2009, dan zijn dat Jean Gabin en Danielle Darrieux. Honderd werd ze dit jaar, de vrouw die de Franse cinema niet alleen de eerste en grootste ster van de sprekende periode gaf, maar bovenal een actrice met talent voor het naadloos combineren van naturel, emotie en ironie.


1917 was het jaar van twee Russische revoluties, maar ook het vierde jaar van de eerste wereldoorlog. Een kantelpunt in de geschiedenis dat een groot deel van het verdere verloop van de 20ste eeuw zou bepalen. Deze cyclus verzamelt 19 films die de gebeurtenissen van dat jaar, de aanloop ertoe en de nasleep ervan, vanuit diverse oogpunten belichten.
In 1997 besloot een groep vrouwen met een gedeelde liefde voor film een vereniging op te richten om de auteursfilm aan te moedigen en te ondersteunen. Vanaf dan reiken ze met VZW CinéFemme elk jaar de CinéFemme Award uit. Om de verjaardag van de vereniging te vieren, laat CINEMATEK deze herfst zien welk soort films in aanmerking kwamen: op het programma de films die de laatste 20 jaar in de prijzen vielen.

Op 18.11 en 19.11 ontvangt CINEMATEK het Brussels Art Film Festival (BAFF). Meteen dé gelegenheid voor een programma dat de geschiedenis van de kunstdocumentaire wil vertellen aan de hand van 12 films, gemaakt over een periode van 50 jaar.


De in weemoed gedrenkte films van Mikio Naruse lijken door de tijd vergeten. Zelfs internationaal is het in de schaduw van Ozu en Mizoguchi zoeken naar een spoor van deze Japanse regisseur. Zijn werk is hoognodig aan een herwaardering toe. Met een retrospectieve van 20 titels geeft CINEMATEK daartoe een stevige aanzet.

David Lamelas
Sinds de jaren 1960 is David Lamelas (Buenos Aires, 1946) een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de hedendaagse kunst in Argentinië. Hij gaf de avant-garde in zijn land mee vorm door met zijn sculpturale praktijk een radicale weg in te slaan; in zijn films, installaties en foto’s zou hij tijd en ruimte op een bijzondere manier behandelen. Sinds zijn deelname aan de Biënnale van Venetië in 1968, waar hij Marcel Broodthaers ontmoette, en Anny De Decker van galerij Wide White Space, en aan Documenta 5 in 1972, wordt zijn werk vaak tentoongesteld in tal van instellingen in Europa en Amerika, dit jaar bijvoorbeeld nog op Documenta 14 (Athene en Kassel). Zijn werk maakt deel uit van de collecties van het Metropolitan Museum of Art en MoMA in New York, van Tate Gallery, en van het MOCA in Los Angeles.


Ter nagedachtenis van hun vroegtijdig overleden dochter Myriam - filmcritica en een gretig bezoekster van het Filmmuseum - richtte de familie Garfunkel een fonds op om filmrestauraties te financieren. De steun van dit fonds - beheerd door de Koning Boudewijnstichting - liet het Filmarchief toe een reeks films voor teloorgang te behoeden.

Het lot van het werk van Andrzej Wajda (1926-2016), die in oktober vorig jaar overleed, was altijd nauw verbonden met de geschiedenis van zijn land, dat van Polen. De regisseur kon voor het eerst op een onmiskenbare belangstelling in het Westen rekenen ten tijden van de dooi, toen hij met veel ophef en brio op het internationale toneel verscheen, het begin van de vernieuwing van de Poolse cinema. Hij beeldde toen het tragische lot van zijn land uit door middel van een romantische symboliek waarmee hij de Sovjetcensuur omzeilde, een belangrijk gebaar waarin het Poolse publiek zich in meer dan een opzicht herkende.


Met micro butgetten draait Matías Piñeiro (Buenos Aires, 1982) films die de banden tussen cinema, literatuur en theater verkennen. Met amper zes, relatief korte films op zijn actief is hij reeds een van de meest veelbelovende hedendaagse regisseurs. Een te ontdekken talent waarvan CINEMATEK zowel het in België onvertoonde werk presenteert, als een uitgebreide en boeiende carte blanche die zijn grote liefde voor film weerspiegelt. We treffen er invloedrijke Argentijnse filmmakers (Hugo Santiago, Leopoldo Torre Nilsson), sleutelcineasten (Jean Renoir, Chantal Akerman), favoriete films (Dance, Girl, Dance van Dorothy Arzner, La caida van Torre Nilsson) en natuurlijk ook amoureuze quid pro quo’s (Le Quadrille van Guitry), komedies (Sylvia Scarlett van Cukor) en theateradaptaties (King Lear van Godard). Matias Piñeiro komt naar CINEMATEK op 04.11 en op 05.11 voor ontmoetingen met het publiek en op 06.11 voor een studiedag.


Dit jaar wijdt CINEMATEK haar Halloween avond aan Clive Barker, de Britse schrijver die bij zijn doorbraak midden jaren 1980 door Stephen King werd omschreven als de 'toekomst van horror'. Barkers eerste uitstap als regisseur in de filmwereld was meteen raak: met Hellraiser (gebaseerd op zijn boek The Hellbound Heart) creerde hij meteen één van de grootste horroriconen van de jaren 1980: Pinhead. Daarna volgden nog twee andere regies: Nightbreed en Lord of Illusions, maar door een moeilijke verhouding met de filmstudio's werden dit eerder frustrerende ervaringen. In 1992 bracht Bernard Rose een ander horroricoon uit het brein van Barker naar het grote doek: Candyman, een uiterst geslaagde mix tussen traditionele horror en urban legend. Beleef Halloween zoals het hoort: met een gezellige avond griezel!

Paul Sharits
Filmmaker Paul Sharits (Denver, 1943 - Buffalo, 1993) volgde een schildersopleiding. Hij is vooral bekend als een van de figuren van de ‘structurele film’, aan de zijde van Tony Conrad, Hollis Frampton en Michael Snow. Sharits manipuleerde de pellicule direct en combineerde schilderkunst en film op een meesterlijke manier. Hij maakte niet-narratieve, abstracte films, de zogenaamde flicker films. De films inspireren zich op de textuur van schilderkunst en visuele vormgeving - het gaat eerder om licht, kleur en visuele textuur dan om camerawerk en montage. Sharits werk, zowel projecties als installaties, werd getoond op tal van plekken in de Verenigde Staten en Europa: festivals, galerieën, kunstcentra en musea.