Een semi-autobiografische schets van de 76-jarige filmveteraan Otar Iosseliani (Les favoris de la lune, La chasse aux papillons) over het reilen en zeilen van een Georgische regisseur die films wil maken in zijn pre-glasnost thuisland, geconfronteerd wordt met allerlei ideologische absurditeit en de wijk neemt naar Frankrijk om er zijn geluk te beproeven. Al snel ontdekt hij dat het vrije Westen hem evenzeer beknot als de geïndoctrineerde sovjetcensors. Behalve Bulle Ogier en Pierre Etaix bestaat de cast — zoals gebruikelijk bij Iosseliani — uit niet-professionelen. Een meesterlijke komedie, met weinig plotontwikkeling, maar boordevol onderkoelde humor en visuele vondsten.
Mais, attention les yeux, Chantrapas n'est pas pour autant une autofiction pénible. C'est une fantaisie, un poème, une chanson mélancolique, une bonne blague, un coup de rouge, une cigarette pendant l'amour, bref un rêve de cinéma et un exemple de liberté. « Une foire charmante », dit Otar Iosseliani, un bazar zoulou en tout cas, dont les faux bricolages (l'amateurisme apparent est évidemment fait de discipline) rappelle les collages baroques trafiqués autrefois par le compatriote Parajanov. Gérard Lefort, Libération, 20.05.2010
It is a parable on the need to remain true to oneself despite the obstacles that surround us. Which, a priori, condemns one to a fiasco. All the history of literature bares witness to this. Romeo and Juliet remained the same, but they died. That is what I wanted to share with the viewer: the joy of being a stone, resisting everything. Otar Iosseliani on Chantrapas in its press file.
