Naar aanleiding van de reeks opera's in de Munt gebaseerd op verhalen uit de Griekse oudheid, van Iphigenia in december tot Medea in april, vertoont CINEMATEK een aantal films die zich inspireren op de stukken van Aeschylus, Sophocles en Euripides, naast de homerische epen en latere bewerkingen van onder andere von Kleist, Hölderlin en Racine.

De adaptaties zijn divers. Groot respect voor de oorspronkelijke tekst en verhaal bij de enen, ironie, pastiche of modernisering bij de anderen. Pasolini haalt het maximum uit de stille furie van Maria Callas in zijn Medea, en laat de in een brandende zon badende decors in Edipo re nergens de theatrale oorsprong verraden. Twee ernstige "lezingen" van de antieke tekst, zij het in het geval van Pasolini wat vrijer dan bijvoorbeeld in Cacoyannis' Iphigenia en Electra (in Flagey), die minder interpreteren, maar ijzersterke acteurs in het ruige Griekse landschap plaatsen. Anderen herwerken de elementaire verhaalelementen tot een hedendaags gegeven. Electra wordt een drama over incestueuze liefde in Visconti's Sandra en een spaghetti-western in Il pistolero dell'Ave Maria; Les dieux s'amusent is vrolijke pastiche op de verhoudingen tussen de Griekse goden, en in Le testament d'Orphée verwerkt Jean Cocteau de Orpheus-mythe tot metaforisch zelfbeeld. Niet te missen zijn de twee versies van Orestis Laskos' Dafnis kai Hloi (Daphnis en Chloë): die van de schrijver zelf, een esthetizerend gefotografeerd en met veel naturel door jonge amateurs geïnterpreteerd verhaal over ontluikende sensualiteit; en de heidens-erotische hymne gefilmd door Nicos Koundouros in Mikres Aphrodites. Mythologie en drama uit de bakermat van onze beschaving blijken een blijvende inspiratiebron voor filmmakers allerhande. Soms als vertrekpunt voor een tijdloze tragedie, soms aanleiding voor gesofisticeerd amusement met een laagje cultuurgeschiedenis.
Parallel in Flagey vertonen we twee meesterlijke adaptaties op nieuwe kopie: Iphigenia en Electra van de hand van Michael Cacoyannis. Te zien vanaf 3 maart.