X

Votre don fait vivre le cinéma !
Uw gift brengt film tot leven!

De breedgeschouderde lichaamsbouw, ruwe stem en tronie om spiegels mee te breken maken meteen duidelijk dat Lee Marvin niet op het scherm verschijnt als de grote verleider. De dertig jaar geleden overleden karakteracteur evolueerde van brute handlangers en sadistische moordenaars naar heldhaftiger en rechtschapener rollen, al zijn het vooral zijn bad guys die in het populaire herinnering blijven rondhangen.

Sommige films moet je gezien hebben. CLASSICS is een vrije verzameling mijlpalen en meesterwerken met mythische personages aan beide kanten van de camera. Referentiepunten. Natuurlijk valt er te discussiëren over hun specifieke kwaliteiten, maar niet over het feit dat ze deel zijn gaan uitmaken van een algemeen cultuurgoed. Ze doen als verzameling meer dan voorbeelden stellen of een standaard bepalen: ze maken de dialoog over cinema mogelijk.


Als je de Franse film moet samenvatten in twee figuren, schreef Paul Vecchiali in 2009, dan zijn dat Jean Gabin en Danielle Darrieux. Honderd werd ze dit jaar, de vrouw die de Franse cinema niet alleen de eerste en grootste ster van de sprekende periode gaf, maar bovenal een actrice met talent voor het naadloos combineren van naturel, emotie en ironie.


1917 was het jaar van twee Russische revoluties, maar ook het vierde jaar van de eerste wereldoorlog. Een kantelpunt in de geschiedenis dat een groot deel van het verdere verloop van de 20ste eeuw zou bepalen. Deze cyclus verzamelt 19 films die de gebeurtenissen van dat jaar, de aanloop ertoe en de nasleep ervan, vanuit diverse oogpunten belichten.
In 1997 besloot een groep vrouwen met een gedeelde liefde voor film een vereniging op te richten om de auteursfilm aan te moedigen en te ondersteunen. Vanaf dan reiken ze met VZW CinéFemme elk jaar de CinéFemme Award uit. Om de verjaardag van de vereniging te vieren, laat CINEMATEK deze herfst zien welk soort films in aanmerking kwamen: op het programma de films die de laatste 20 jaar in de prijzen vielen.
De in weemoed gedrenkte films van Mikio Naruse lijken door de tijd vergeten. Zelfs internationaal is het in de schaduw van Ozu en Mizoguchi zoeken naar een spoor van deze Japanse regisseur. Zijn werk is hoognodig aan een herwaardering toe. Met een retrospectieve van 20 titels geeft CINEMATEK daartoe een stevige aanzet.

Het lot van het werk van Andrzej Wajda (1926-2016), die in oktober vorig jaar overleed, was altijd nauw verbonden met de geschiedenis van zijn land, dat van Polen. De regisseur kon voor het eerst op een onmiskenbare belangstelling in het Westen rekenen ten tijden van de dooi, toen hij met veel ophef en brio op het internationale toneel verscheen, het begin van de vernieuwing van de Poolse cinema. Hij beeldde toen het tragische lot van zijn land uit door middel van een romantische symboliek waarmee hij de Sovjetcensuur omzeilde, een belangrijk gebaar waarin het Poolse publiek zich in meer dan een opzicht herkende.